Turkot wozu
konnego towarzyszył ostatnim chwilom życia i pierwszym po śmierci straconym w
więzieniu na Rakowieckiej w latach 1945-1955. Przez władze komunistyczne uznani
za zdrajców, nie byli to bohaterowie bezimienni, ale kaci próbowali odrzeć ich
z człowieczeństwa, godności. Ciała trafiały do anonimowych grobów, by pamięć o
nich zaginęła, by nikt nie przywoływał ich nazwisk, by wszelki ślad po ich
istnieniu został zatarty. Tak się jednak nie stało.
Małgorzata Szejnert reporterka i pisarka w roku 1990 wydała w Londynie książkę Śród żywych duchów, która w Polsce ukazała
się w 2012 r. Jak o niej pisze autorka: „Mówi ona o tym, jak trudno było
odkrywać to, co zatajano przez dziesięciolecia. Im dalej od tamtych lat, tym
bardziej zapominamy o panującym wtedy milczeniu. Albo o nim nie wiemy. (…) książka
powinna pozostać swego rodzaju dokumentem – o ówczesnym stanie wiedzy, o
zacieraniu pamięci, o tym, jak w okresie przełomu odzyskiwano zdolność
mówienia, i o tym, czego się już nie dowiemy” (s. 380). W polskim wydaniu nie
ma zatem nowych danych i faktów, które od pierwszej publikacji zostały
ustalone, tylko w aneksie dodana została lista 239 straconych na Mokotowie w
latach 1945-55.
Więcej na blogu Hominem Quaero
